Michelle Corbeau is ontwikkelmanager bij gebiedsontwikkelaar AM en betrokken bij de ontwikkeling van De Zalmhaven en de GGD locatie in Rotterdam. Gebiedsontwikkelaars bij AM en Heijmans schrijven beurtelings de column Privaat Perspectief in de papieren editie van ROmagazine., Deze column staat in december 2025.
Steden staan wereldwijd voor dezelfde uitdaging: hoe maken we onze leefomgeving groener, gezonder en toekomstbestendig? Klimaatverandering, luchtvervuiling en druk op de openbare ruimte vragen om radicale keuzes. In dat licht is het interessant om te kijken naar twee steden die elk op hun eigen manier werk maken van vergroening en het terugdringen van autoverkeer. Rotterdam en Parijs. Met beide steden heb ik een warme band. Als projectontwikkelaar werk ik al dertig jaar in en aan Rotterdam en Parijs is een stad waar ik elk jaar wel kom. Afgelopen voorjaar heb ik er zelfs een paar maanden gewoond - om de stad écht te leren kennen en beleven als inwoner en niet als toerist.
Rotterdam heeft gekozen voor een pragmatische, gefaseerde aanpak
En hoe gaat dat dan? Rotterdam heeft gekozen voor een pragmatische, gefaseerde aanpak. Via de Groenagenda worden tientallen hectares groen toegevoegd: van heringerichte pleinen tot nieuwe stadsparken. Projecten als het Rijnhavenpark en Hofplein laten zien hoe vergroening hand in hand gaat met klimaatadaptatie. Ook op mobiliteitsvlak zet de stad stappen. Het verkeerscirculatieplan maakt woonwijken autoluw en sinds 2025 geldt een zero-emissiezone voor bestel- en vrachtauto’s in het centrum.
Hoe de cruiseschepen hierin passen? Lastig.
Parijs, onder leiding van burgemeester Anne Hidalgo, kiest een radicalere koers. Sinds haar aantreden in 2014 is de stad getransformeerd met autovrije zones, groene straten, duizenden nieuwe bomen en stedelijke landbouw op daken. Iconische plekken als de Champs-Élysées en Rue de Rivoli zijn of worden heringericht ten gunste van voetgangers en fietsers. Hidalgo voert haar beleid met overtuiging, ondanks alle kritiek. Fransen staan nou eenmaal liever toeterend stil op een rotonde met zes banen, dan dat ze moeten omrijden en op de vergroende rotonde met nog maar één baan kunnen zitten. Maar het heeft succes. Op de fiets over de fietssnelwegen is een verademing. De luchtkwaliteit is in geen twintig jaar zó goed geweest!
Waar is de Rotterdamse lef om grote, zichtbare ingrepen te doen op plekken met symbolische waarde?
Het voelt alsof we in Rotterdam een beetje achterblijven. Daar is het groenbeleid een beetje braaf. Misschien komt dit door de schaalgrootte van de steden - 675.000 versus 2 miljoen inwoners - waardoor de ingrepen in Rotterdam gewoon een kleinere schaal krijgen. Er wordt tóch altijd weer plaats gemaakt voor de auto.
Waar is die Rotterdamse lef? Lef om grote, zichtbare ingrepen te doen op plekken met symbolische waarde. Het Hofplein is een goede start maar nog steeds rijden er straks auto’s. De lef om met een duidelijke visie aan te pakken, met behulp van brede participatie en goede communicatie. Rotterdam en Parijs bewandelen verschillende paden, maar met hetzelfde doel; een leefbare, duurzame stad. Rotterdam blinkt uit in degelijkheid en draagvlak, Parijs toont de kracht van durf en richting. Misschien ligt de toekomst in een combinatie van beide.
